O superwizji

Superwizja to  formalny proces profesjonalnego wsparcia coacha zapewniający stały rozwój jego umiejętności i postawy, podnoszący efektywność praktyki coachingowej, dający lepsze zrozumienie klienta oraz systemów w jakich funkcjonuje.  Jest realizowany poprzez interaktywną refleksję, konstruktywną ewaluację i dzielenie się wiedzą i doświadczeniem. Ma formę regularnych spotkań indywidualnych lub grupowych. 

W PTSC postrzegamy  superwizję coachingu z 3 perspektyw:

  1. Perspektywa naszego zawodu – superwizja jest kluczową metodą służącą profesjonalizacji coachingu, ochronie jego standardów kompetencyjnych i etycznych oraz budowaniu społecznego zaufania i szacunku do naszego zawodu
  2. Perspektywa coacha – Superwizja jest procesem wspierania, rozwoju i edukacji. Stwarza okazję do refleksji i do samooceny, zwiększenia samoświadomości, do przyjrzenia się swojej pracy w roli coacha oraz zagadnieniom, nad którymi pracuje się z klientem.

Służy nie tylko doskonaleniu profesjonalizmu, ale również wzmacnianiu psychicznej odporności coacha i profilaktyce wypalenia zawodowego.

  • Perspektywa klienta – superwizja jest czynnikiem bezpieczeństwa i gwarantem troski o jakość usług coachingowych. Klient jest pośrednim i zarazem docelowym odbiorcą superwizji.

Z powyższych względów powinna być nie tylko pożądanym ale wręcz wymaganym standardem w pracy coacha, tak jak to dzieje się już w zawodach pokrewnych, np. psychoterapii.

 Proces nie incydent

Superwizja, podobnie jak coaching jest procesem, a nie jednorazowym wydarzeniem.

Natomiast pojedyncze spotkania z superwizorem, możemy określić jako konsultacje, czy interwencje.

W środowisku coachów rozwija się dyskusja o superwizji. W Polskim Towarzystwie Superwizji Coachingu przygotowujemy szereg materiałów poszerzających i porządkujących wiedzę na ten temat. Będziemy ją publikować na naszych stronach. Poniżej sygnalizujemy zagadnienia z tematyki superwizji coachingu, m. in. nad rozwinięciem których pracujemy.

Superwizja w coachingu, rozumiana w sposób podstawowy, odbywa się pomiędzy
superwizorem, czyli osobą przygotowaną do tej roli, mającą ugruntowane doświadczenie
w zawodzie pomocowym (np. psychoterapia, praca socjalna, coaching, doradztwo psychologiczne itp.) i osobą superwizowaną, czyli coachem.

Superwizja dla coacha może być rozpatrywana ze względu na szereg kryteriów:

  • jako sytuacja
  • jako relacja
  • jako proces
  • jako forma rozwoju
  • jako element edukacji coacha

Superwizja jako sytuacja

Jest to zakontraktowana między superwizorem a osobą superwizowaną sytuacja zawodowa, służąca przyjrzeniu się pracy coacha. Superwizor poprzez sposób formułowania myśli i pytań, proponując celowe aktywności, pobudza osobę superwizowaną do analizy, refleksji i wnioskowania na temat intencji, metod i skutków jego oddziaływań na coachee. Superwizja zatem odbywa się w służbie klienta coachingu, czyli coachee. Podmiotami w tej sytuacji są superwizor i osoba superwizowana. Przedmiotem tej sytuacji jest jakość pracy osoby superwizowanej jako coacha.

Superwizja jako relacja

Dla osiągania korzystnych rezultatów superwizji podstawą jest relacja między superwizorem a osobą superwizowaną. Należy tu wyróżnić wartości, które są podstawą we współpracy: poufność, szacunek, otwartość, zaufanie, komunikatywność. Superwizor przestrzega, by te wartości były obecne w jego zachowaniach względem osoby superwizowanej. Dla relacji superwizyjnej podstawą jest przestrzeganie ustaleń kontraktu superwizyjnego, który nadaje jej granice.

Superwizja jako proces

Za superwizję o kluczowym znaczeniu rozwojowym uznajemy tę, która jest procesem i tak jest kontraktowana między superwizorem i osobą superwizowaną. W toku procesu osoba superwizowana stopniowo poszerza i porządkuje samoświadomość jako coacha. Dzięki procesowi osoba superwizowana stale rozwija zdolność pracy nad swoim zawodowym warsztatem.
Istnieje również superwizja o charakterze incydentalnym i jest stosowana w sytuacjach kryzysowych w pracy coacha. Jednak nie zastępuje ona potrzeb rozwojowych coacha, nad którymi ma on szansę pracować w toku regularnego procesu superwizyjnego.

Superwizja jako forma rozwoju

Superwizja jest procesem rozwojowym. W relacji między superwizorem a osobą superwizowaną tworzy się przestrzeń do poznawania i odkrywania nowego: mierzenia się
z dyskomfortem w funkcjonowaniu (zwłaszcza w relacji coacha z coachee), poddawania refleksjom aspektu emocjonalnego (zwłaszcza w relacji coacha z coachee), znajdowania innych niż dotąd sposobów radzenia sobie z trudnościami wynikającymi w relacji coach coachee. Podstawą rozwoju jest fakt, że mechanizmy istniejące w relacji coach – coachee są przenoszone przez coacha (osobę superwizowaną) na superwizora. Dzięki temu superwizor ma wgląd w funkcjonowanie osoby superwizowanej ale również sam zyskuje rozwojowo, doświadczając i przeżywając relację z nią.

Superwizja jako forma edukacji coacha

W różnych instytucjach/modelach edukacyjnych coach w procesie kształcenia jest poddawany superwizji. Wówczas ma ona charakter monitorujący jego postępy w nauce,
w trakcie takiej superwizji odbywa się też transfer wiedzy od superwizora do osoby superwizowanej.

Funkcje superwizji w coachingu:

  • formacyjna – superwizja służy formowaniu standardów pracy coacha i rozwijaniu jego wewnętrznych zasobów;
    normatywna – superwizja służy uwrażliwianiu na przyjęte standardy etyki w pracy coacha oraz analizowaniu jego pracy w kontekście norm etycznych;
    wzmacniająca – superwizja ma wpływ na regenerację sił coacha-osoby superwizowanej oraz zapobiegania i/lub przeciwdziałania zjawisku wypalenia zawodowego.

Obszary/zagadnienia, które powinny być poddane superwizji coacha:

  • relacja coacha i coachee – jej specyfika i dynamika; mechanizmy obronne coacha  i coachee, które uruchamiają się toku współpracy;
    emocje przeżywane przez coacha w toku coachingu;
    emocje przeżywane przez coachee we współpracy z coachem;
    zahamowania, kryzysy, opór, niezrozumiałe zachowania zarówno coachee jak i coacha w procesie coachingowym;
    powtarzalność przebiegu procesów coachingowych
    brak lub niejasne rezultaty procesu coachingowego
    naruszenia kontraktu coachingowego przez coachee i/lub coacha

Kontrakt superwizyjny jest umową między superwizorem osobą superwizowaną odnośnie trybu współpracy (miejsce, czas, częstotliwość), przebiegu sesji superwizyjnych (np. jakie metody może stosować superwizor), roli każdej z osób i granic relacji (relacja zawodowa, nie prywatna, w oparciu o jakie wartości działa superwizor).

Rodzaje superwizji

Indywidualna – jest to zakontraktowany proces, w którym superwizor i coach ustalili wzajemne role, zakres tematyczny, okres i częstotliwość współpracy, obszary, metody pracy w toku procesu oraz zasady rozliczeń.
Grupowa – jest to forma superwizji gdzie grupa coachów kontraktuje się wzajemnie
w określonym czasie na tryb współpracy. Procesowi może przewodzić jeden superwizor lub zamiennie członkowie grupy.
Interwizja – forma superwizji koleżeńskiej, może być zarówno indywidualna jak i grupowa.

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH